مــــیــــهــــن

تسلیت بر همه

meyhan — Mon, 23 Feb 2009 18:02:15 GMT

رحلت پیامبر اسلام حضرت محمد امین(ص) و شهادت امام حسن مجتبی (ع) را به شما دلسوختگان تسلیت عرض می نماییم . و امید است که در لحظه مرگ آن دو نازنین بر بالین ما حاضر شوند.

خلاصه ای از زندگانی امام حسین علیه السلام

ولادت

در روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجرت (1) دومين فرزند برومند حضرت على وفاطمه , كه درود خدا بر ايشان باد, در خانه وحى و ولايت چشم به جهان گشود. چون خبر ولادتش به پيامبر گرامى اسلام (ص ) رسيد, به خانه حضرت على (ع ) و فاطمه (س ) آمد و اسما (2) را فرمود تا كودك را بياورد.اسما او را در پارچه اى سپيد پيچيد و خدمت رسول اكرم (ص ) برد, آن گرامى به گوش راست او اذان و به گوش چپ او اقامه گفت.(3)
به روزهاى اول يا هفتمين روز ولادت با سعادتش , امين وحى الهى , جبرئيل فرود آمد و گفت : سلام خداوند بر تو باد اى رسول خدا, اين نوزاد را به نام پسر كوچك هارون (شبير) (4) كه به عربى (حسين ) خوانده مي شود نام بگذار.(5)چون على براى تو به سان هارون براى موسى بن عمران است , جز آن كه تو خاتم پيغمبران هستى .و به اين ترتيب نام پرعظمت حسين از جانب پروردگار, براى دومين فرزند فاطمه (س ) انتخاب شد.
به روز هفتم ولادتش , فاطمه زهرا كه سلام خداوند بر او باد, گوسفندى را براى فرزندش به عنوان عقيقه (6) كشت , و سر آن حضرت را تراشيد و هم وزن موى سر او نقره صدقه داد. (7)

حسين (ع ) و پيامبر (ص )

از ولادت حسين بن على (ع ) كه در سال چهارم هجرت بود تا رحلت رسول الله (ص ) كه شش سال و چند ماه بعد اتفاق افتاد, مردم از اظهار محبت و لطفى كه پيامبر راستين اسلام (ص ) درباره حسين (ع ) ابراز ميداشت , به بزرگوارى و مقام شامخ پيشواى سوم آگاه شدند.
سلمان فارسى مي گويد: ديدم كه رسول خدا (ص ) حسين (ع ) را بر زانوى خويش نهاده او را مي بوسيد و مي فرمود: تو بزرگوار و پسر بزرگوار و پدر بزرگوارانى , تو امام و پسر امام و پدر امامان هستى , تو حجت خدا و پسر حجت خدا و پدر حجتهاى خدايى كه نُه نفرند و خاتم ايشان ,قائم ايشان (امام زمان عج ) مي باشد. (8)
انس بن مالك روايت مي كند: وقتى از پيامبر پرسيدند كدام يك از اهل بيت خود را بيشتر دوست مي دارى , فرمود: حسن و حسين را, (9) بارها رسول گرامى حسن (ع ) و حسين (ع ) را به سينه مي فشرد وآنان را مي بوييد و مي بوسيد. (10)
ابوهريره كه از مزدوران معاويه و از دشمنان خاندان امامت است , در عين حال اعتراف مي كند كه : رسول اكرم را ديدم كه حسن و حسين را بر شانه هاى خويش نشانده بود و به سوى مامي آمد, وقتى به ما رسيد فرمود هر كس اين دو فرزندم را دوست بدارد مرا دوست داشته , و هر كه با آنان دشمنى ورزد با من دشمنى نموده است.(11)عاليترين, صميميترين و گوياترين رابطه معنوى و ملكوتى بين پيامبر و حسين را ميتوان در اين جمله رسول گرامى اسلام(ص )خواند كه فرمود:حسين از من و من ازحسينم (12)

حسين (ع ) با پدر

شش سال از عمرش با پيامبر بزرگوار سپرى شد, و آن گاه كه رسول خدا (ص ) چشم از جهان فروبست و به لقاى پروردگار شتافت , مدت سى سال با پدر زيست . پدرى كه جز به انصاف حكم نكرد , و جز به طهارت و بندگى نگذرانيد , جز خدا نديد و جز خدا نخواست و جز خدا نيافت . پدرى كه در زمان حكومتش لحظه اى او را آرام نگذاشتند ,همچنان كه به هنگام غصب خلافتش جز به آزارش برنخاستند...
در تمام اين مدت , با دل و جان از اوامر پدر اطاعت مي كرد, و در چند سالى كه حضرت على (ع ) متصدى خلافت ظاهرى شد, حضرت حسين (ع ) در راه پيشبرد اهداف اسلامى , مانند يك سرباز فداكار، همچون برادر بزرگوارش مي كوشيد, و در جنگهاى جمل , صفين و نهروان شركت داشت.(13)
به اين ترتيب , از پدرش اميرالمؤمنين(ع ) و دين خدا حمايت كرد و حتى گاهى در حضور جمعيت به غاصبين خلافت اعتراض مي كرد. در زمان حكومت عمر, امام حسين (ع ) وارد مسجد شد, خليفه دوم را بر منبر رسول الله (ص ) مشاهده كرد كه سخن ميگفت. بی درنگ از منبر بالا رفت و فرياد زد: از منبرپدرم فرود آى .... (14)

امام حسين (ع ) با برادر

پس از شهادت حضرت على (ع ), به فرموده رسول خدا (ص ) و وصيت اميرالمؤمنين (ع ) امامت و رهبرى شيعيان به حسن بن على (ع ), فرزند بزرگ اميرالمؤمنين (ع ), منتقل گشت و بر همه مردم واجب و لازم آمد كه به فرامين پيشوايشان امام حسن (ع ) گوش فرادارند. امام حسين (ع ) كه دست پرورد وحى محمدى و ولايت علوى بود, همراه و همكار و همفكر برادرش بود. چنان كه وقتى بنا بر مصالح اسلام و جامعه مسلمانان و به دستور خداوند بزرگ , امام حسن (ع ) مجبور شد كه با معاويه صلح كند و آن همه ناراحتي ها را تحمل نمايد, امام حسين (ع ) شريك رنج هاى برادر بود و چون ميدانست كه اين صلح به صلاح اسلام و مسلمين است , هرگز اعتراض به برادر نداشت .
حتى يك روز كه معاويه , در حضور امام حسن (ع ) وامام حسين (ع ) دهان آلوده اش را به بدگويى نسبت به امام حسن (ع ) و پدر بزرگوارشان اميرمؤمنان (ع ) گشود, امام حسين (ع ) به دفاع برخاست تا سخن در گلوى معاويه بشكند و سزاى ناهنجاريش را به كنارش بگذارد, ولى امام حسن (ع ) او را به سكوت و خاموشى فراخواند, امام حسين (ع ) پذيرا شد و به جايش بازگشت , آن گاه امام حسن (ع ) خود به پاسخ معاويه برآمد, و با بيانى رسا و كوبنده خاموشش ساخت . (15)

امام حسين (ع ) در زمان معاويه

چون امام حسن (سلام خدا و فرشتگان خدا بر او باد) از دنيا رحلت فرمود, به گفته رسول خدا (ص ) و اميرالمؤمنين (ع ) و وصيت حسن بن على (ع ) امامت و رهبرى شيعيان به امام حسين (ع ) منتقل شد و از طرف خدا مأمور رهبرى جامعه گرديد. امام حسين (ع ) مي ديد كه معاويه با اتكا به قدرت اسلام , بر اريكه حكومت اسلام به ناحق تكيه زده , سخت مشغول تخريب اساس جامعه اسلامى و قوانين خداوند است و از اين حكومت پوشالى مخرب به سختى رنج مي برد, ولى نمي توانست دستى فراز آورد وقدرتى فراهم كند تا او را از جايگاه حكومت اسلامى پايين بكشد, چنانچه برادرش امام حسن (ع ) نيز وضعى مشابه او داشت.
امام حسين (ع ) مي دانست اگر تصميمش را آشكار سازد و به سازندگى قدرت بپردازد, پيش از هر جنبش و حركت مفيدى به قتلش مي رسانند, ناچار دندان بر جگر نهاد و صبررا پيشه ساخت كه اگر بر مي خاست , پيش از اقدام به دسيسه كشته مي شد, از اين كشته شدن هيچ نتيجه اى گرفته نمي شد. بنابراين تا معاويه زنده بود, چون برادر زيست و علم مخالفت هاى بزرگ نيفراخت , جز آن كه گاهى محيط و حركات و اعمال معاويه را به باد انتقاد مي گرفت و مردم رابه آينده نزديك اميدوار مي ساخت كه اقدام مؤثرى خواهد نمود.
در تمام طول مدتى كه معاويه از مردم براى ولايتعهدى يزيد, بيعت مي گرفت , حسين به شدت با اومخالفت كرد, و هرگز تن به بيعت يزيد نداد و وليعهدى او را نپذيرفت و حتى گاهى سخنانى تند به معاويه گفت و يا نامه اى كوبنده براى او نوشت .(16) معاويه هم در بيعت گرفتن براى يزيد, به او اصرارى نكرد و امام (ع ) همچنين بود و ماند تا معاويه درگذشت ...

قيام حسينى

يزيد پس از معاويه بر تخت حكومت اسلامى تكيه زد و خود را اميرالمؤمنين خواند و براى اين كه سلطنت ناحق و ستمگرانه اش را تثبيت كند, مصمم شد براى نامداران و شخصيتهاى اسلامى پيامى بفرستد و آنان را به بيعت با خويش بخواند. به همين منظور, نامه اى به حاكم مدينه نوشت و در آن يادآور شد كه براى من از حسين (ع )بيعت بگير و اگر مخالفت نمود بقتلش برسان .
حاكم اين خبر را به امام حسين (ع )رسانيد و جواب مطالبه نمود. امام حسين (ع ) چنين فرمود: انا لله و انا اليه راجعون و على الاسلام السلام اذا بليت الامة براع مثل يزيد.(17) آن گاه كه افرادى چون يزيد, (شرابخوار و قمارباز و بي ايمان و ناپاك كه حتى ظاهر اسلام را هم مراعات نمي كند) بر مسند حكومت اسلامى بنشيند, بايد فاتحه اسلام را خواند.(زيرا اين گونه زمامدارها با نيروى اسلام و به نام اسلام , اسلام را از بين ميبرند.)
امام حسين (ع ) مي دانست اينك كه حكومت يزيد را به رسميت نشناخته است , اگر در مدينه بماند به قتلش مي رسانندش, لذا به امر پروردگار, شبانه و مخفى از مدينه به سوى مكه حركت كرد. آمدن آن حضرت به مكه , همراه با سرباز زدن او از بيعت يزيد, در بين مردم مكه و مدينه انتشار يافت , و اين خبر تا به كوفه هم رسيد. كوفيان ازامام حسين (ع ) كه در مكه به سر مي برد دعوت كردند تا به سوى آنان آيد و زمامدار امورشان باشد. امام (ع ) مسلم بن عقيل , پسر عموى خويش را به كوفه فرستاد تا حركت و واكنش اجتماع كوفى را از نزديك ببيند و برايش بنويسد. مسلم به كوفه رسيد و با استقبال گرم و بي سابقه اى روبرو شد, هزاران نفر به عنوان نايب امام (ع ) با او بيعت كردند, و مسلم هم نامه اى به امام حسين (ع ) نگاشت و حركت فورى امام (ع ) را لازم گزارش داد.
هر چند امام حسين (ع ) كوفيان را به خوبى مي شناخت , و بي وفايى و بي دينيشان را در زمان حكومت پدر و برادر ديده بود و مي دانست به گفته ها و بيعتشان با مسلم نمي توان اعتماد كرد, و ليكن براى اتمام حجت و اجراى اوامر پروردگار تصميم گرفت كه به سوى كوفه حركت كند.با اين حال تا هشتم ذيحجه , يعنى روزى كه همه مردم مكه عازم رفتن به منى بودند (18) و هر كس در راه مكه جا مانده بود با عجله تمام مي خواست خود را به مكه برساند, آن حضرت در مكه ماند و در چنين روزى با اهل بيت و ياران خود, از مكه به طرف عراق خارج شد و با اين كار هم به وظيفه خويش عمل كرد و هم به مسلمانان جهان فهماند كه پسر پيغمبر امت , يزيد را به رسميت نشناخته و با او بيعت نكرده ,بلكه عليه او قيام كرده است .
يزيد كه حركت مسلم را به سوى كوفه دريافته و از بيعت كوفيان با او آگاه شده بود, ابن زياد را (كه از پليدترين ياران يزيد و از كثيفترين طرفداران حكومت بنى اميه بود) به كوفه فرستاد.ابن زياد از ضعف ايمان و دورويى و ترس مردم كوفه استفاده نمود و با تهديد وارعاب , آنان را از دور و بر مسلم پراكنده ساخت , و مسلم به تنهايى با عمال ابن زياد به نبرد پرداخت , و پس از جنگى دلاورانه و شگفت , با شجاعت شهيد شد.(سلام خدا بر او باد).و ابن زياد جامعه دورو و خيانتكار و بي ايمان كوفه را عليه امام حسين (ع ) برانگيخت , و كار به جايى رسيد كه عده اى از همان كسانى كه براى امام (ع ) دعوتنامه نوشته بودند, سلاح جنگ پوشيدند و منتظر ماندند تا امام حسين (ع ) از راه برسد و به قتلش برسانند.
امام حسين (ع ) از همان شبى كه از مدينه بيرون آمد, و در تمام مدتى كه در مكه اقامت گزيد, و در طول راه مكه به كربلا, تا هنگام شهادت , گاهى به اشاره , گاهى به صراحت , اعلان ميداشت كه : مقصود من از حركت , رسوا ساختن حكومت ضد اسلامى يزيد وبرپاداشتن امر به معروف و نهى از منكر و ايستادگى در برابر ظلم و ستمگرى است وجز حمايت قرآن و زنده داشتن دين محمدى هدفى ندارم . و اين مأموريتى بود كه خداوند به او واگذار نموده بود, حتى اگر به كشته شدن خود و اصحاب و فرزندان و اسيرى خانواده اش اتمام پذيرد.
رسول گرامى (ص ) و اميرمؤمنان (ع ) و حسن بن على (ع ) پيشوايان پيشين اسلام , شهادت امام حسين (ع ) را بارها بيان فرموده بودند. حتى در هنگام ولادت امام حسين (ع ),رسول گرانمايه اسلام (ص ) شهادتش را تذكر داده بود. (19) و خود امام حسين (ع ) به علم امامت ميدانست كه آخر اين سفر به شهادتش مي انجامد, ولى او كسى نبود كه در برابر دستور آسمانى و فرمان خدا براى جان خود ارزشى قائل باشد, يا از اسارت خانواده اش واهمه اى به دل راه دهد. او آن كس بود كه بلا را و شهادت را سعادت مي پنداشت . (سلام ابدى خدا بر او باد) .
خبر شهادت حسين (ع ) در كربلا به قدرى در اجتماع اسلامى مورد گفتگو واقع شده بود كه عامه مردم از پايان اين سفر مطلع بودند. چون جسته و گريخته , از رسول الله (ص ) و اميرالمؤمنين (ع ) و امام حسن بن على (ع ) و ديگر بزرگان صدر اسلام شنيده بودند. بدين سان حركت امام حسين (ع ) با آن درگيري ها و ناراحتي ها احتمال كشته شدنش را در اذهان عامه تشديد كرد. به ويژه كه خود در طول راه مي فرمود: من كان باذلا فينا مهجته و موطنا على لقاء الله نفسه فليرحل معنا. (20) هر كس حاضر است در راه ما از جان خويش بگذرد و به ملاقات پروردگار بشتابد,همراه ما بيايد. و لذا در بعضى از دوستان اين توهم پيش آمد كه حضرتش را از اين سفر منصرف سازند، غافل از اين كه فرزند على بن ابى طالب (ع ) امام و جانشين پيامبر, و از ديگران به وظيفه خويش آگاه تر است و هرگز از آنچه خدا بر عهده او نهاده، دست نخواهد كشيد.
بارى امام حسين (ع ) با همه اين افكار و نظريه ها كه اطرافش را گرفته بود به راه خويش ادامه داد, و كوچكترين خللى در تصميمش راه نيافت .سرانجام رفت , و شهادت را دريافت . نه خود تنها, بلكه با اصحاب و فرزندان كه هر يك ستاره اى درخشان در افق اسلام بودند, رفتند و كشته شدند, و خون هايشان شن هاى گرم دشت كربلا را لاله باران كرد تا جامعه مسلمانان بفهمد يزيد (باقيمانده بسترهاى گناه آلود خاندان اميه ) جانشين رسول خدا نيست , و اساسا اسلام از بنى اميه و بنى اميه از اسلام جداست .
راستى هرگز انديشيده ايد اگر شهادت جانگداز و حماسه آفرين حسين (ع ) به وقوع نمي پيوست و مردم يزيد را خليفه پيغمبر (ص ) مي دانستند, و آن گاه اخبار دربار يزيد و شهوت راني هاى او و عمالش را مي شنيدند, چقدر از اسلام متنفر مي شدند, زيرا اسلامى كه خليفه پيغمبرش يزيد باشد, به راستى نيز تنفرآور است ... و خاندان پاك حضرت امام حسين (ع ) نيز اسير شدند تا آخرين رسالت اين شهادت رابه گوش مردم برسانند.و شنيديم و خوانديم كه در شهرها, در بازارها, در مسجدها, در بارگاه متعفن پسر زياد و دربار نكبت بار يزيد, هماره و همه جا دهان گشودند وفرياد زدند, و پرده زيباى فريب را از چهره زشت و جنايتكار جيره خواران بنى اميه برداشتند و ثابت كردند كه يزيد سگباز وشرابخوار است , هرگز لياقت خلافت ندارد و اين اريكه اى كه او بر آن تكيه زده جايگاه او نيست . سخنانشان رسالت شهادت حسينى را تكميل كرد, طوفانى در جانها برانگيختند, چنان كه نام يزيد تا هميشه مترادف با هر پستى و رذالت و دنائت گرديد و همه آرزوهاى طلايى و شيطانيش چون نقش بر آب گشت .
نگرشى ژرف ميخواهد تا بتوان بر همه ابعاد اين شهادت عظيم و پرنتيجه دست يافت . از همان اوان شهادتش تا كنون , دوستان و شيعيانش , و همه آنان كه به شرافت و عظمت انسان ارج مي گذارند, همه ساله سالروز به خون غلتيدنش را, سالروز قيام و شهادتش را با سياهپوشى و عزادارى محترم مي شمارند, و خلوص خويش را با گريه بر مصايب آن بزرگوار ابراز ميدارند. پيشوايان معصوم ما, هماره به واقعه كربلا و به زنده داشتن آن عنايتى خاص داشتند. غير از اين كه خود به زيارت مرقدش مي شتافتند و عزايش را بر پا مي داشتند, در فضيلت عزادارى و محزون بودن براى آن بزرگوار, گفتارهاى متعددى ايراد فرموده اند.
ابوعماره گويد: روزى به حضور امام ششم صادق آل محمد (ع ) رسيدم , فرمود اشعارى درسوگوارى حسين براى ما بخوان . وقتى شروع به خواندن نمودم صداى گريه حضرت برخاست , من مي خواندم و آن عزيز مي گريست , چندان كه صداى گريه از خانه برخاست . بعد از آن كه اشعار را تمام كردم , امام (ع ) در فضليت و ثواب مرثيه و گرياندن مردم بر امام حسين (ع ) مطالبى بيان فرمود. (21)
نيز از آن جناب است كه فرمود: گريستن و بي تابى كردن در هيچ مصيبتى شايسته نيست مگر در مصيبت حسين بن على , كه ثواب و جزايى گرانمايه دارد. (22) باقرالعلوم , امام پنجم (ع ) به محمد بن مسلم كه يكى از اصحاب بزرگ او است فرمود: به شيعيان ما بگوييد كه به زيارت مرقد حسين بروند, زيرا بر هر شخص باايمانى كه به امامت ما معترف است , زيارت قبر اباعبدالله لازم ميباشد. (23)
امام صادق (ع ) مي فرمايد: ان زيارة الحسين عليه السلام افضل ما يكون من الاعمال . همانا زيارت حسين (ع ) از هر عمل پسنديده اى ارزش و فضيلتش بيشتر است . (24) زيرا كه اين زيارت در حقيقت مدرسه بزرگ و عظيم است كه به جهانيان درس ايمان و عمل صالح مي دهد و گويى روح را به سوى ملكوت خوبي ها و پاكدامني ها و فداكاري ها پرواز مي دهد. هر چند عزادارى و گريه بر مصايب حسين بن على (ع ), و مشرف شدن به زيارت قبرش و بازنماياندن تاريخ پرشكوه و حماسه ساز كربلايش ارزش و معيارى والا دارد, لكن بايد دانست كه نبايد تنها به اين زيارت ها و گريه ها و غم گساريدن اكتفا كرد, بلكه همه اين تظاهرات , فلسفه ديندارى , فداكارى و حمايت از قوانين آسمانى را به ما گوشزدمينمايد, و هدف هم جز اين نيست , و نياز بزرگ ما از درگاه حسينى آموختن انسانيت و خالى بودن دل از هر چه غير از خداست ميباشد, و گرنه اگر فقط به صورت ظاهر قضيه بپردازيم , هدف مقدس حسينى به فراموشى مي گرايد.

التماس دعا

رمضان آمد هم آمد ولی جای بعضی از دوستان خیلی خالیه

meyhan — Mon, 01 Sep 2008 19:52:15 GMT

شعری که گذاشته ام خودم گفته ام تقدیم به همه دوستان خوبم - ولی به بزرگی خودتان ببخشید زیرا از دست ما از این بهتر بر نمی اید

ماه مبارک رمضان بر شما مبارک باد

رمضان آمد و دلهای ما بارانی شد        هوای شهر ما آبی آسمانی شد
رمضان فصل تکامل ، فصل مهربانی                      بهار جلوه افشانی
رمضان آمد و غم ها بربست               به جایش دعا و خیر جابست
گویند رمضان سالیست یک بار         ولی انگار در شهر ماست هربار
رمضان یک بار است در سال          ولی دلهای ما پربار است هر سال
صد شکر که این رمضان آمد            صد حیف که یک ماهه خواهد رفت

در پناه حق باشد و جاویدان

۱۲۵

بخش سوم داستان نمکی

meyhan — Mon, 25 Aug 2008 15:48:33 GMT

بیا ساقی که مردم من کفن از برک تاکم کن – با آب می بده غصلم در این می خانه خاکم کن

به نظرم شعر قشنگی آمد . در ته دلم احساس عجیبی نسبت به آن دختر داشتم فکر می کردم آن را می شناسم هر چه فکر کردم به یادم نیامد . همین طور کتابها را زیر و رور می کردم که دفتری نظرم را جلب کرد که خیلی شیک بود . دفتر را باز کردم روی آن نوشته شده بود :پرورشی – سیما حسینی – با خواندن اسمش به یادم آمد که آن دختر را کجا دیده ام .دفتر را مشغول ورق زدن شدم که مادرم کنارم نشست و گفت: پسرم ای کاش هرگز این روز را نمی دیدی اگر مریض نمی شدم هرگز نمی گذاشتم طعم بدبختی را بچشی . سرم را در آغوشش فشرد و از ته دل آه بلندی کشید و گفت: چی می خواندی پسرم . من هم داستان دیدان سیما همسایه چند سال پیش را بهش گفتم – مادر هم خوشحال شد و گفت: انشاالله فردا بعد مدرسه ات به دیدن آنها می روم و از کنارم بلند شد و رفت تا برایم چایی درست کند. همین طور که دفتر را مشغول روق زدن بودم به صفحه ای رسیدم که روی آن طور نوشته شده بود :

بهترین خاطره ام

روزی از روزهای پاییزی که باران شدید می بارید از مدرسه به طرف خانه بر می کشتم . در راه خانه مسیرجوب آبی بود که آن روز از شانس بد چنان پر آب بود که ماندم از روی آن چه طوری رد شوم به خیال خودم ارتیست بازی در آوردم و از روی جوی آب پریدم که از شانس بد چادرم زیر پاییم گیر کرد و با صورت توی جوب آب افتادم ، سریع بلند شدم . تمام لباسهایم خیس شده بود مانده بودم که که چه کار کنم در همین لحظه پسر همسایه مان حسین را دیده داشت از مدرسه می امد چون مسیرمان یکی بود او هم از آنجا می گذشت تا مرا دید به طرفم دوید و گفت سیما چرا توی آب رفتی ؟ از شرم سرم را پایین انداختم . کتش را در تا من تنم کنم ،من هم از آنجایی که او و خانواده اش را می شناتختم به او اعتماد کردم و ماتویم را در آوردم و کت حسین را تنم کردم زیر چشمی او را می دیدم بنده خدا حتی کوچکترین لحظه به طرفم نگاه نکرد . از این حرکتش خیلی خوشم آمد. هر دو به طرف خانه به راه افتادیم کیفم در دست حسین بود . گامهایم را سریعتر بر می داشتم و خودم را درون چادر خیسم پیچیده بودم تا کمتر کسی مرا بشناسد و به خانه که رسیدم سراسیمه بدون اینکه کیف و مانوتیم را از حسین بگیرم به خانه خودمان رفتم . پدرم در آستانه در مرا دید گفت: دختر چرا خیسی ؟ من که از شدت سرما می لرزیدم گریه کنان وارد خانه شدم و گفتم توی جوی آب افتادم . پدر خدابامرزم گفت: دختر جان این که گریه ندارد طوری که نشدی . لباسهایم را عوض کردم . کت حیسن خیس آب بود . کت را روی بند توی خانه آویزان کردم تا خشک شود تازه یادم آمد که مانتو و کیفم دست حسین است . با عجله از پله ها پایین آمدم و آرام با دست چند ضربه به شیشه در زدم زدم مادر حسین آمد و در را باز کرد تا مرا دید گفت: دخترم کاری نشدی ؟ خجالت کشیدم و جواب دادم نه خوبم . اگر به حسین آقا بگید مانتو و کتابهایم را بیاورد خیلی ممنونم . راضیه خانم دستم را گرفت و مرا به درون خانه برد . حسین را دیدم که طفلکی تمام کتابهایم را پهن کرده تا آنها خشک شود . علی آقا هم کنار بخاری مانند همیشه پسته می شکست تا مرا دید گفت: دخترم شندیم آبتنی کردی ازخجالت سرم را پایین گرفتم در ادامه صحبت هایش گفت :حسین کتابهایت را پهن کرده تا خشک شود نمی خواهی کمکش کنی . نزدیک حسین شدم سرش را بلند کرد و گفت: فکر نمی کنم دیگر بشود از این کتابها استفاده کرد . ساعتی را آنجا نشستم کتابهایم را جمع کردم و گفتم حسین اگر لطف کنی ماتویم را بدی خیلی ممنون می شم . او. هم بلند شد و مانتو را که پر از گل بود از روی میخ که آویزان بود برداشت و به من داد و از آنها خدا حافظی کردم و به به خانه خودمان آمدم . با شناختی که خانواده ام از علی آقا و خانواده اش داشت چیزی بهم نمی گفت. کتابها را روی بند توی خانه آویزان کردم و مانتویم را برداشتم که بشورم که به یاد کت حسین افتادم کت حسین را هم برداشتم وشستم . از آن روز به بعد رفتار ما کمی صمیمی تر شد و هر روز را برای دیدن حسین لحظه شماری می کردم و روز به روز قلبم برای او محکمتر می تپید ولی افسوس که سال بعد حسین به همرا خانواده اش از آن حیاط رفتند ولی یاد او همیشه در قلبم است و از صمیم قلب دوستش دارم . بهترین خاطره 15/3/1371

با خواندن این خاطره قلبم داشت خود را شدت به بیرون پرت می کردد انگار دیگر طاقت دوری ندارد قشنگ صدای ضربان قبلم را می شنیدم که به شدت خودش را به این طرف و آن طرف می زد

داشت به شدت می تپید. موضوع را با پدر و مادرم در میان گذاشتم قرار شد فردا بعد کلاس من ؛ هر سه به خانه آنها برویم . آن روز را در مدرسه حتی یک کلمه از درس را هم نفهمیدم و مدام در مورد آن روز بارانی فکر می کردم . لحظه ها هر کدام برایم مانند سالی گذشت بالاخره ساعت مدرسه تمام شد . از مدرسه تا خانه را دویدم پدر و مادرم حاضر بودند صندلی چرخدار پدر را از درحیاط بیرون کردم و به سمت خانه آنها به راه افتادیم . در راه با خودم می اندیشیدم که در اولین برخورد به او چه بگوییم. در آستانه در قرار گرفتیم مادر با دست به در کوبید پسری کوچک در را باز کرد مادر به او گفت مامانت خانه است: پسرک با علامت سر جواب مثبت داد و به طرف داخل خانه دوید . لحظه ای بعد مادر سیما مقابل ما قرار گرفت تا ما را دید شناخت و با روی خوش ما را به داخل خانه فرا خواند . بعد از احوال پرسی ، کبری خانم پرسید این چند سال کجا بودید و آدرس ما را از کجا پیدا کردید ؟ مادر جواب داد: حسین آدرس شما را پیدا کرد. کبری خانم رو به من کردو گفت: حسین آقا برای خودت مردی شده ای ، نگفتی آدرس ما را چه طور پیدا کردی من هم داستان را خیلی کوتاه برای آنها تعریف کردم . دیکر داشت طاقتم تمام می شد و نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و پرسیدم سیما کجاست؟ کبری خانم به طرفم نگاهی کرد و خندید و گفت: هنوز از سر کار نیامده .باشنیدن این حرف دلم فرو ریخت و من دلیل آن را می دانستم . رو به کبری خانم کردم .و گفتم چرا؟ چرا سیما کار می کند . بغض گلویه کبری خانم را گرفت وگفت: چهار سال پیش روزی پدر کبری سر کار رفت ولی ساعت های 9 بود که سربازی در خانه آمد و گفت: به کلانتری بیاید کلانتری که رفتیم ما را به بیمارستان امام رضا فرستادند که جنازه کاظم آقا را تحویل ما دادند . علت مرگ هم تصدف و ضربه مغزی بوده که راننده هم فرار کرد و ماهم دستمان به جایی بند نبود و در به در شدیم . مدتی را خانه پسر عموی کاظم آقا رفتیم ولی پسر عموی کاظم آقا آدم بد دهنی بود و ما بعد از چهلم با پولی که پس انداز داشتیم یک خانه رهن کردیم و زندگی فلاکت بارمان را شروع کردیم . از آن زمان دیگر کسی نه به من سر می زند و نه من دیگر کسی را می شناسم . همه با خاطر اینکه من با کاظم آقا ازدواج کرده بودم ناراحت بودند و رابطه شان را با من به کلی قطع کردند. الان هم که سیما خیاطی می رود و من هم که نمی توانم علی را خانه تنها بگذارم و دو تا بچه از صاحب خانه یمان است که آنها را هم نگه می دارم و آنها هم در گرفتن کرایه خانه کمی تخفیف می دهند . کبری خانم اشکهایش همچون ابر بهاری می ریخت - پدر و مادر من هم با اشک او را هم راهی می کردند . ولی من جلوی خودم را گرفتم تا اشکانم نریزد و سرم را به پایین افکنده بودم و در ته دلم زار زار گریه می کردم . پدر اشکهایش را پاک کرد و گفت: خدا رحمت کند خواهر دیگر گریه نکن . بالاخره بعد از ساعتی همه به حال عادی برگشتیم و کبری خانم از سختی این چند سال گفت و مادر از اینکه چه طور شد پدر مریض شد. حدود دو ساعتی از آمدن ما می گذشت که مادر به طرف من نگاهی کرد و با علامت سر به طرفم اشاره کرد که برویم من هم پدر را بلند کردم و از منزل کبری خانم خارج شدیم دلم داشت از شدت غم آتش می گرفت . دلم برای سیما می سوخت که او هم مثل من کار می کند . از آن روز به بعد تصمیم گرفتم بیشتر کار کنم تا شاید بتوانم پولی پس انداز کنم تا بتوانم یک حیاط بگیرم و کبری خانم و خانواده اش را هم در همانجا بیاورم. بعد اینکه از مدرسه تمام می شدم در یک کارگاه آهنگری کار می کردم با انکه کارش خیلی سخت و طاقت فرسا بود ولی نسبت به کارهای دیگر پولش خوب بود . شبها تا ساعت 10-11 کار می کردم و روزها درس می خواندم .شب جمعه ای بعد از اینکه از کارم تمام شد پولم را گرفتم و سوار بر دوچرخه ام به سوی مغازه کبابی رفتم می خواستم با پولی که حاصل زحمت خودم بود شام خوبی برای پدر مادرم ببرم . چون پدر و مادرم شبها پسته می شکستند و تا آمدن من شام نمی خوردند . از کبابی پنج سیخ کباب گرفتم و دوباره سوار بر دوچرخه با تمام سرعت به سوی خانه به راه افتادم زمانی که به خانه رسیدم از فرط خستگی نفسم بریده بود . دوچرخه را به گوشه از حیاط گذاشتم و وارد خانه شدم . مادر تا مرا دید به طرفم آمد و ...

meyhan — Sat, 16 Aug 2008 15:12:59 GMT

میلاد با سعادت منجی عالم را به شما و همه عزیزان تبریک می گوییم.
بیا مهدی ای نور ایمان بیا -- امید دل بیقراران بیا-
بیا ای عزیز دل جان بیا-- بیا ای نگهبان قران بیا
ز میلاد فرخنده ات در جهان--- شده شاد و خندان دل مومنان
امید وارم در این ماه مبارک خدای مهربان مهربانتر از مادر از هر آنچه را که می خواهید بدهد و به حال این دوستتان هم دعا کنید

شعر زیر را برای دلتنگی هایم گفتم:

---------------------------------
من ز هجران می نویسم

ز درد و دوری و دروان می نویسم

من ز عاشق می نویسم

ز گلهای شقایق می نویسم

ز درد و دوری و دوران

ز درد بی درمان می نویسم

دیر باریس بار گنهم از شانه هایم به فراز رسیده دیگر طاقت کشیدن آن را ندارم - از پروردگارم می خواهم یا اینکه مرا به سامان برساند یا جانم بگیردو مرا کنعان برساند -

بخش دوم داستان نمکی

meyhan — Tue, 11 Mar 2008 05:30:15 GMT

از شرم سرم را پایین انداختم زیرا دیگر لباس کهنه تر از آن نداشتم فقط یک دست کت و شلوار داشتم که آن را خیلی دوست داشتم زیرا آن را برای تولدم پدرومادرم خریده بودند . او هم به همان خنده که دهانش مثل دهان کفتار باز بود اکتفا کرد و هر دو به طرف تویله که آخر حیاط قرار داشت رفتیم و اسب و گاری را بیرون آوردیم .غلام یک تیکه کاتن را تا کرد و روی گاری گذاشت و گفت حالا بشین این طوری لبسهایت کمتر کثیف می شود . از در حیاط خارج شدیم حسی عجیبی داشتم . از چند کوچه گذشتیم روز جمعه بود مردم تازه داشتند از خانه هایشان بیرون می آمدند که یک دفعه غلام داد زد:" نمکیه نان خشکیه" از نشستن روی گاری خجالت می کشیدم و از همه بدتر صدای غلام بود که مدام مثل گرگ مریض فریاد می زد . از من خواست که جمله نمکی نان خشکی را با صدای بلند فریاد بزنم . منم هم تمام نفسم را در سینه ام حبس کردم و همین که خواستم بگوییم تمام کلمات ار یاد رفت رو به حسین کردم و گفتم : چی بگم؟ او با خنده ی مسخره اش که دهانش تا فرق سرش باز شده بود گفت: بگو من خواستگاری آمده ام . حرف او را به روی خودم نیاوردم و با تمام وجود داد زدم نمکی دایم و … ، که غلام جلوی دهانم را گرفت و گفت: حالت خوب است نمکی داریم چیه؟ بگو نمکیه نان خشک خریدارم . این بار تمام حواسم را جمع کردم و چشمانم را بستم و داد زدم نمکیه . عرق سردی بر پیشانی ام نشست ، گفتن این حرف برایم خیلی سخت بود و خدا خدا می کردم کسی از دوستان یا معلمینم مرانبیند . به همین ترتیبتا نزدیکی های ظهر گذشت یک دفعه غلام گاری را نگه داشت و گفت: من میخواهم بروم خانه نامزدم تو اسب را ببر خانه! می توانی؟ خواستم چیزی بگویم که مثل شغال دوان دوان رفت . توی دلم به او خندیدم به او گفتم پسر بی کلاس آخه با ان لبلاسها خانه نمزدت می روی. داشتم با هزار یک بدبختی آن هم با یک اسب نفهم به طرف خانه می رفتم که در بین را بچه ای کوچک از دری بیرون آمد و گفتـ آقا یک لحظه صبر کن الان آبجی م نان خشکه می اورد . اسب را نگه داشتم از گاری پایین آمدم پشت در همان خانه منتظر ماندم یک دفعه بادی وزید و پرده در را بالا زد دیدم یک دختر جوان کیسه ای را روی زمین می کشد. یک دفعه در دلم آشوبی به پا شد . دختر کیسه را بیرون گذاشت و رو به من کرد و گفت: کتاب کهنه هم می خرید ؟ با آنکه غلام به من گفته بود فقط نان خشک ولاک بخر جواب دادم آره کتاب هم می خریم . او مرا به داخل خانه راهنمایی کرد و از داخل یک انباری جعبه ای کتاب را به من نشان داد و گفت همان جعبه است . جعبه را برداشتم و کنار گاری آمدم .نان ها جمعاَ 10 کیلو و کتابها 7 کیلو شد با آنکه غلام نان را کیلویی 20 تومان بیشتر نمی خرید من کیلویی 30 تومان خریدم و برای کتابها و نان ها جمعاَ 500 تومان دادم . دوباره سوار گاری شدم و به طرف خانه به را افتادم . با هزار یک بدبختی خودم را به خانه رساندم چون داشت اذان می داد اول نمازم را خواند وبعد سراغ کتابها رفتم . کتابها را مشغول نگاه کردن شدم . اولین کتابی که دستم آمد کتاب فارسی بود ، کتاب را باز کردم روی اولین برگ آن نوشته شده بود:

ادامه این داستان را در پست های بعد

از استاد عزیزم اقای خاوری کمال تشکر را دارم و از ایشان عضر خواهی می کنم من تا امروز وبلاگ را باز نکرده و نظرات خوب شما را نخوانده بودم . در هر کجا که هستی موفق باشی و جاویدان

یا علی مدد

نمکی

meyhan — Fri, 22 Feb 2008 19:21:59 GMT

چند سالی بود پدرم به دلیل مریضی خانه نشین شده بود و فقط کاری که می توانست انجام دهد شکستن پسته بود و در انجام این کار مادرم هم به پدرم کمک می کرد . ولی مادرم به شکستن پسته اکتفا نمی کرد و سر زمینهای کشاورزی کار می کرد تا خرج من و پدرم و خودش را در بیارد . منم که درس می خواندم و مادرم نمی گذاشت کار کنم .هر روز که غروب چهره غم بر خود می گرفت ، مادرم با تمام غم هایش به طرف خانه می آمد.پشت اش خمیده شده بود.هر شب که دست و پاهایش را مالش می دادم از درد می نالید. دستان نازنینش ترک برداشته بود و هر وقت سرم را روی زانویش می گذاشتم مرا با آرامی نوازش می کرد و برایم شعر های وطنی می سرود و پدر با اشکانش او را همراهی می کرد و هر سه تمام غم های عالم را فراموش می کردیم ولی من از زبری دستهای مادرم ناراحت بودم و قلبم تیکه تیکه می شد و همیشه می گفت می خواهد دانشگاه رفتن مرا ببیند . روزها با تمام خوبی و بدی اش می گذشت تا اینکه روزی مادرم از سر کار آمد که اصلان حالش خوب نبود ؛ سریع او را به دکتر بردیم دکتر به من گفت : مادرت خیلی رنج کشیده دیگر نگذار کارکند و اگر کار کند خدای ناکرده و…

مادر را به خانه آوردم از خودم خجالت می کشیدم توی صورت آن دو نازنین نگاه کنم از در خانه بیرون آمدم غلام پسر همسایه بالا را دیدم به او گفتم : غلام جان مرا فردا با خودت سر کار می بری ؟ غلام خنده ای سرد کرد و گفت: دکتر می خواهی بری دنبال نان خشکه (از حرف او سرم را به زیر انداختم دنبال حرف هایش را ادامه داد). برای یک دکتر عیب است و با تعنه گفت:بگذار مادر پیرت سر کار برود و بابای مریضت پسته بشکند . حرف غلام مثل پدکی بر سرم فرود آمد که سنگینی آن را نتوانستم تحمل کنم اشکانم بی اختیار از چشمانم سرازیر شد و بی آنکه چیزی بگوییم سرم را پایین گرفتم تا اشکانم را نبیند و از در حیاط خارج شدم و به طرف مسجد رفتم با آنکه تمام حرف های غلام راست بود ولی خیلی سنگین بود چون موقع اذان شب بود در مسجد باز بود رفتم و علم را بغل کردم و مانند یک کودک خردسال کریه کردم . کم کم دیگر نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و با صدای بلند گریه می کردم تا اینکه دستی بر سر شانه ام نشست و صاحب دست گفت: گریه نکن حسین جان ، فردا با من می رویم سر کار با ور کن من نمی دانستم ماردت مریض شده .صاحب دست غلام بود . از حرف غلام کمی دلم آرام گرفت با خودم گفتم حد اقل می توانم روزهای تعطیل را کار کنم و اینقدر مادر و پدرم اذیت نشوند . صبح با بدرقه ی پدر و مادم از در خانه خارج شدم و توی حیاط منتظر غلام شدم .غلام از پله ها پایین آمد تا مرا دید زد زیر خنده . من که از خنده اش چیزی متوجه نشدم گفتم چی شده؟ جواب داد پسر خوب مگر می خواهی بری خواستگاری که با لباسهای مدرسه ات آمد ای . از شرم سرم را پایین انداختم زیرا دیگر ...

ادامه داستان در پست های بعدی

محمد حسن خالقی

زندگی ( سرگذشت یا درگذشت )

meyhan — Sat, 26 Jan 2008 07:23:15 GMT

س_د_ر گذشت یک دختر

معلم وارد کلاس شد بچه ها ساکت شدند . معلم رفت پشت میز اش نشست رو کرد

به طرف بچه ها و گفت : کی حاضره درس رو جواب بده

همه سرشان را به زیر انداخت اند ولی زینب از آخر کلاس جواب داد: من حاضرم

خانم معلم – خانم معلم صدایش زد و رفت پای تخته و از او سوال کرد با آنکه

زینب لکند زبان داشت و به سختی سخن می گفت به تمام سوالات جواب درست

داد . خانم معلم باحترام گفت برو بشین . نسرین که انگار خود را زرنگ کلاس

می گرفت گفت : چه عجب این سیب زمینی گندیده هم آدم شده .یک دفعه صدای

خنده ی بچه ها در کلاس طنین انداز شد ولی خانم معلم با چوب دستی اش روی

میز ز د همه را ساکت کرد . زینب سرش را به زیر انداخت و آرام رفت و سر

جایش نشست . خانم معلم از اینکه می دید زینب در کلاس تنها است بسیار غم گین

بود و همیشه زنگ های تفریح او را می دید که نظاره گر بازی بچه ها است که او

را با خود بازی نمی دادند .

خانم معلم روی تخته سیاه نوشت : " هفته بعد امتحان مدنی "

هر که نفر اول بشه یه روسری جایزه داره . همه بچه ها به شور و شعف آمده

بودند معلم زیر چشمی زینب را نظاره می کرد که چه طور در خود غرق شده .

روز امحتان فرا رسید همه مظترب بودند که چه کسی روسری را خواهد برنده شد

. خانم معلم وارد کلاس شد بچه ها ساکت شدند . با صدای بلند گفت بچه ها

حاضرید: همه یک صدا جواب دادند: بله . امتحان شروع شد .یک دفعه خانم معلم

رو به طرف فاطمه هم نیمکتی زینب کرد و گفت زینب نیامد ؟

فاطمه جواب داد نه هنوز نیامده

از آن طرف نسرین گفت: اون سیب زمینی گندیده همیشه دیر می یاد که خانم معلم

حرفش را قطع کرد و گفت که در مورد دوستت این طور نگو گناه داره!

زینب آن روز را به مدرسه نیامد و فردا قرار شد که آن روسری به نفر اول داده

بشه .نسرین در پوست خود نمی گنجید و می گفت خدا رو شکر که این سیب

زمینی گندیده نیامد

فردا هم از را رسید . ولی باز هم از زینب خبری بود بنا به در خواست معلم قرار

شد ساعت دوم روسری را به شاگر اول بدهد

ساعت دوم هم از را رسید . خانم معلم از اینکه می دید دو روز است زینب سر

کلاس نیامه خیلی ناراحت بود . نمرات بجه ها را خواند همان طور که معلوم بود

نسرین برنده روسری شده بود معلم بلند شد که روسری را به نسرین بدهد که کسی

در زد معلم به طرف در رفت که نسرین داد زد حتما باز این سیب زمینی گندیده

است درس نخونده دیر کرده – همه زدند زیر خنده . معلم در را باز کرد ولی زینب

نبود . مدیر مدرسه بود کاغذی را به خانم معلم داد . خانم معلم کاغذ را گرفت و

رفت پشت میزش نشست و سرش را گرفت و آرام گریه کرد به آهستگی بلند شد و

گچ قر مز را برداشت و متن کاغذ را نوشت .

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

هوالباقی

بنا به درگذشت دختر مهربان و دلسوز

فردا مجلسی ختم در منزل آن غزیز سفر کرده بر گذار می شود .

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

صدای گریه بچه ها دیگر جای صداهای خنده هایشان را گرفت بود دیگر کسی

نخندید !!!

محمد حسن خالقی

پخش مراسم از حرم مطهر امام حسین (ع) با طور زنده

meyhan — Sat, 12 Jan 2008 15:40:15 GMT

ز نو آمد محرم به تن کن رخت ماتم *** به اذن مادر ارباب عالم

با سلام به همه دوستان خوبم

ایام محرم را به شما و تمام مسلمین تسلیت عرض می نمایم و امید

وارم که در آن دنیا حضرت ابا عبدالله (ع) به فریادمان برسد .

هر چه فکر کردم نتوانستم خصوصیات امام حسین (ع) را در چند پست و یا چندین بگذارم

پس بهتر دیدم تا اینکه یکی از دوربینهایی که پخش زنده از حرم مطهر آن حضرت

دارد در این پست بگذارم تا دلسوختگانش دلسوخته تر شوند و به یاد غریب کربلا باری

دیگر بیندیشند و گریه کنند در این پست می خواهم دوربین های زنده ای از حرم ابا

عبدالله (ع)بیرون و داخل حرم و بین الحرمین را به طور زنده

ببینید - در پناه حق و یا علی مدد

برای دیدن روی لینک بالا کلیک کنیند

آدمهای یخی

meyhan — Sun, 06 Jan 2008 20:22:15 GMT

آدمهای یخی

مشب زمانی که از کلاس به طرف خانه در حرکت بودم در بین راه پیر مردی را دیدم که از عابران پیاده کمک می خواهد در حالی که برف دارد بر شدت خود می افزاید. به هر فردی که بر می خورد با خواهشی ملتمسانه از او کمک طلب می کند . راستی چرا باید ما انسانها این قدر بی رحم باشیم . پیر مرد در حالی که می خواست از عرض خیابان عبور کند ماشینی جلوی او تر مز زد و هر چه ناسزا بلد بود بار پیر مرد کرد و مرد م فقط نزاره گر این اتفاق بودند. پیر مرد با نگاهی سرد سر خود را به پایین انداخت و چیزی نگفت و از خیابان عبور کرد شاید در آن طرف خبیابان از شدت سرما کمتر سردش شود . دلم به حالش سوخت دست در جیبم کردم تنهاداریم یک 200 تومانی بود خواست به آن پیر مرد بدهم ولی با خودم فکر کردم که خودم چه طور به خانه برگردم . از دادن پول منصرف شدم ولی در خود احساس می کردم چیزی دارد مرا اذیت می کند . بی اختیار به اولین ماشینی که بر خوردم گفتم آخر سی متر ی . سوار ماشین شدم ولی هنوز دلم برای آن پیر مرد می سوخت . هوا تاریک بود و برف زیاد و زیاد تر می شد . آخر سی متری پیاده شدم فکری در ذهنم آمد با خودم گفتم پیر مرد بنده خدا در این سرما چه طور می خواهد شب را صبح کند بی اختیار کابشنم را از تنم خارج کردم و به دستم گرفتم و به طرف منزل حرکت کردم . در این فکر بودم شاید با این کار بتوانم کمی از فقر او را حس کنم زمانی که به خانه رسیدم از شدت سرما دندانهایم نرتب به هم می خورد . فردای شب برای خرید چیزی صبح زود به سی متری رفتم دیدم فردی کنار بانک خوابیده . برف رویش را سفید کرده مردم اطرافش جمع شده و هر کسی برایش پول خورد می اندازد . جلو تر رفتم دیدم همان پیر مرد دیشب است . چقدر آرام خوابیده محاسن سفیدش زیر برف مدفون شده و جان به جهان آفرین ینتسلیم کرده و از این دنیای بی رحم خلاص شده . مانند یک طفل که از چیزی خود را مخفی کرده باشد خود را به هم پیچیده بود . طولی نکشید که صدای آژیر ماشین پلیس و آمبولانسی مرا به خودم آورد . پیر مر د بیچاره مرده بود نمی دانم از شدت سر ما بود یا از فرط گرسنگی . زمانی که به یاد ماجرای دیشب افتادم بی اختیار بغض گلویم را گرفت فقط کافی بود کسی به من چیزی بگویو تا اشکم سرازیر شود . از اینکه دیشب شاید می توانستم با 200 تومانم شکمش را برای آخرین بار سیر کنم و آن پول را به او ندادم خودم را سرزنش می کردم . دلم می خواست گریه کنم نه برای پیر مرد برای خودم که چقدر ما انسانها بی رحم هستیم

محمّد حسن خالقی

جدایی

meyhan — Fri, 04 Jan 2008 10:45:15 GMT

تو که قصد جدایی کرده بودی

خیال بی وفایی کرده بودی

چرا با این دل خوش باور من

زمانی آشنایی کرده بودی

خدایا تارو پودم غم گرفته

درون سینه ام ماتم گرفته

الهی بشکنه آن که آخر

دو عاشق را چنین از هم گرفته

خداوندا دلش را مهربان کن

همیشه خاطرش را شادمان

من همونم که یه روزی برای چشمات خونه ساختم

واسه بوسیدن دستات همه زندگیمو

بــــــــــــــــــــــاخــــــــــــــــتـــــــــــــــم